Tech / Nauka
Tomasz Wiśniewski
Redaktor technologiczny. Interesuje się sztuczną inteligencją, startupami i nowymi mediami, a także odkryciami naukowymi. Wielbiciel science fiction i gier planszowych.
Archeolodzy z La Trobe University opisali 18 nowych szczątków kopalnych homininów z Południowej Afryki, w tym drugi fragment czaszki należący do Homo erectus. Odkrycie wzmacnia dowody, że gatunek ten żył w południowej Afryce już 2 miliony lat temu, około 200 tysięcy lat wcześniej niż dotąd sądzono.
Skamieniałości pochodzą z Drimolen Main Quarry w południowoafrykańskiej „Kolebce Ludzkości”, jednego z najbogatszych na świecie stanowisk ze szczątkami dawnych krewnych człowieka. Kamieniołom odkryto w 1992 roku, a wykopaliska prowadzono tam do 2019 roku, ale wiele wydobytych szczątków nigdy nie zostało formalnie opisanych.
Zespół z La Trobe, pracujący z kolegami z Południowej Afryki i Stanów Zjednoczonych, przypisał opisane szczątki do Homo erectus i P. robustus. W pracy opublikowanej w „Annals of Human Biology” badacze informują o pierwszym znanym dorosłym okazie Homo erectus z Drimolen. Szczątki mają około 2 milionów lat i są o mniej więcej 200 tysięcy lat starsze od dorosłych skamieniałości Homo erectus odkrytych gdzie indziej, między innymi w Dmanisi w Gruzji, datowanych na około 1,8 miliona lat.
„Homo erectus to pierwszy gatunek hominina, który zdaniem badaczy wpisuje się w nasz rodzaj Homo i prawdopodobnie jest naszym bezpośrednim przodkiem” – powiedział główny badacz dr Jesse Martin. Jak wyjaśnił, oryginalna skamieniałość DNH 134 należała do dziecka w wieku od dwóch do czterech lat, więc nie było pewności, jak mógł wyglądać dorosły osobnik. Nowo opisany dorosły okaz DNH 127 potwierdza, że gatunek ten pojawił się w południowej Afryce 2 miliony lat temu.
Opisane szczątki pokazują też, że P. robustus zmieniał się w czasie. Między 2 a 1,8 miliona lat temu gatunek wykształcił większe zęby i silniejsze mięśnie żucia. Kontrast z Homo erectus jest uderzający. Homo erectus rozwijał większy mózg i mniejsze zęby trzonowe, prawdopodobnie w związku z jedzeniem większej ilości mięsa, a P. robustus zachował mózg tylko nieznacznie większy od mózgu szympansa i wykształcił ogromne trzonowce do rozdrabniania i kruszenia twardego pokarmu, działające niczym moździerz i tłuczek.
„Te dwa gatunki dzieliły ten sam krajobraz i oba zachowały się w jaskini Drimolen” – mówił Martin. Jak podkreślił, ostatecznie sukces odniosły Homo erectus i prowadząca do nas linia, ale 2 miliony lat temu P. robustus przewyższał liczebnie Homo erectus w Drimolen ponad dziesięciokrotnie. „W tamtym okresie to nasi przodkowie mieli znikome szanse na przetrwanie” – dodał.